background

postawa1

Wady postawy ciała stają się obecnie jedną z najczęściej pojawiających się chorób cywilizacyjnych. Dzieci więcej czasu spędzają przed telewizorem lub komputerem. Następstwem braku ruchu jest nieprawidłowe rozwijanie się dzieci. Początki powstawania wad postawy są zwykle trudne do zauważenia. Częściej niż kiedyś w środkach masowego przekazu lekarze alarmują, że rośnie liczba dzieci, u których obserwuje się wady postawy.

METODY OCENY POSTAWY CIAŁA.

Rozróżnia się wiele kryteriów oceny postawy, również  w literaturze można znaleźć wiele metod oceny postawy ciała, które znacznie się od siebie różnią.

Przewęda podaje następujący podział metod oceny postawy ciała:

a) Wzrokowa ocena sylwetki – polega na ogólnej ocenie sposobu trzymania się. Pozwala na ocenę postawy nawykowej, czyli najczęstszej dla badanego.

b) Metoda sylwetek zarejestrowanych za pomocą fotografii, cieniografii i konturografii – ta metoda pozwala kilkakrotnie ( po upływie dłuższego czasu) wracać do sylwetki badanego i ocenić zmiany jakie w niej zaszły.

c) Wzrokowa ocena wybranych elementów postawy – mówi ona o ułożeniu poszczególnych odcinków i punktów ciała.

d) Metody oparte na kryterium linii pionowych i poziomych, linii symetrycznych katów, na zasadzie równowagi mechanicznej i symetrii ciała.

e) Metody oceny poszczególnych elementów postawy ciała przy użyciu różnego rodzaju aparatury pomiarowo – rejestrującej.

Kasperczyk uzupełnia ten podział o stosowane współcześnie nowoczesne techniki badania postawy ciała.

- Metoda ISIS – wykorzystywana głównie do diagnostyki kręgosłupa, w szczególności do wykrywania skolioz.

- Technika Moire’a – polega na załamywaniu się wiązki światła do czego służy tzw. roster. W wyniku badania uzyskuje się obraz w układzie warstwicowym, który zostaje poddany odpowiedniej analizie.

Wczesne wykrywanie zaburzenia w budowie ciała dziecka umożliwia wprowadzenie gimnastyki korekcyjnej, a w przypadku takiej potrzeby bardziej złożonych metod leczenia. W literaturze fachowej można zapoznać się z wieloma metodami badania i oceny postawy zarówno obiektywnych, jak i subiektywnych.

Żuk i Dziak do obiektywnych metod rejestrujących odchylenia lub istniejące wady postawy zaliczyli: rentgenografię, fotografię , tonometrię oraz chronaksjometrię i dynamometrię. Metody te są niedostępne dla rodziców i nauczycieli, a także bardzo skomplikowane w obsłudze, dlatego też wymagają udziału specjalistów w ich wykonaniu i ocenie.

Na podstawie wyników badań Wolański opracował przeciętne typy postawy zależne od wieku, płci i środowiska. Wyodrębnił trzy rodzaje postaw, biorąc pod uwagę krzywiznę kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej.

Postawa o przewadze krzywizny kifotycznej (piersiowej) nad lordotyczną (lędźwiową), którą nazwał „kifotyczną” – K ;

Postawa o przewadze krzywizny lordotycznej nad kifotyczną – postawa „lordotyczna” – L ;

Postawa niemal o jednakowo zaznaczonych krzywiznach piersiowej i lędźwiowej – postawa „równoważna” – R.

W ramach wyżej wymienionych trzech kategorii postaw wyróżnił podtypy w zależności od ukształtowania krzywizn kręgosłupa.

Zeyland – Malawka zaproponowała własną modyfikację metody Wolańskiego. Postawę jako kifotyczną, równoważną lub lordotyczną określiła na podstawie wielkości wskaźnika kompensacji. Poszczególne typy postawy zostały określone na podstawie wielkości kifozy piersiowej dla postaw kifotycznych, sumy kątów nachyleń kręgosłupa na odcinku piersiowym górnym, piersiowo – lędźwiowym i lędźwiowo – krzyżowym dla postaw równoważnych oraz wielkości lordozy lędźwiowej dla postaw lordotycznych.

Kolejną metodą badania postawy ciała jest metoda punktowania. Polega ona na ocenie położenia poszczególnych odcinków i punktów ciała. Ułatwia analityczny opis elementów składowych postawy.

Najpopularniejszą metodą punktowania jest metoda opracowana przez Stobiecką i Szczygieł. Polega na dokładnym badaniu i punktowaniu dostrzeżonych odchyleń. Prawidłowej postawie przyznaje się zero punktów. Niewielkiemu odchyleniu przyznaje się jeden punkt (odchylenia większe – dwa lub trzy punkty).

Najbardziej obiektywną metodą oceny budowy stopu jest plantokonturografia. Współcześnie analizowana za pomocą aparatury połączonej z komputerem. Polega ona na sporządzeniu odcisków podporowej części stopy. Opracowano wiele wskaźników, które umożliwiają odróżnienie stopy prawidłowej od wadliwej. Jednym z nich jest wskaźnik kątowy Clarke’a. Kąt sklepienia stopy zawarty jest między styczną przyśrodkowego brzegu odbitki, a linią łączącą punkt największego wgłębienia i zetknięcia stycznej przyśrodkowej z brzegiem przodostopia.

Jak podaje Staszewska za mniej obiektywną metodę uważa się wzrokowe badanie stopy w odciążeniu i obciążeniu. W pierwszym badaniu obserwacje dotyczą wysokości sklepienia stopy, kształtów łuków, osi stopy i palucha oraz zakresu ruchów w stawach. W obciążeniu ciężarem własnym w postawie zasadniczej obserwujemy oś kończyny i kości piętowej, kostki przyśrodkowe, kostki goleni oraz łuki podłużne stóp.

postawa 2

Zadaniem rodziców i nauczycieli jest dbałość o prawidłową postawę dzieci, należyte jej kształtowanie oraz usuwanie przyczyn pogarszających postawę ciała. Takie działanie umożliwi wyrobienie nawyku dobrej postawy.

2017  Gabinet Fizjoterapii Przemysław Miodek    lampa bioptron diabetyk Autor strony PIKSEL